Paris By Night

Είμαι Seam Reap για το μεγαλειώδες Angkor “Campus”. Όλα πέραν των προσδοκιών μου, αλλα… πολύς κόσμος… ξέρω, γί’αυτό τα λένε αξιοθέατα. Ρε παιδί μου, δεν έχεις ποτε αυτό το “να’μουν” τώρα μονος μου? Το μνημείο, εγώ και η σιωπή. Aντε και κάνα πουλάκι να τιτιβίζει…

E λοιπόν, μου ήρθε χτες το βραδυ και το πραγματοποίησα σήμερα το πρωί. Κίνησα για το Ta Prohm, το αγαπημένο μου στην περιοχή, στις 04:00 τα χαράματα, πoια χαράματα δηλαδή, πίσσα σκοτάδι ήταν έξω… Έφτασα στο hot-spot κατά τις 04:30. Ναι, σωστά μάντεψες, ήμουν μονος! Μονος με το μνημείο που τυχερός είσαι αν βρείς χώρο να περπατήσεις χωρίς να πατήσεις κάνα γιαπωνέζο με τεραστια camera κατά τη διάρκεια της μέρας!

Έγινε το έλα να δεις! Σκαρφάλωμα στα απαγορευμένα ερείπια, σφυρίγματα με τα τριγύρω πουλια, μια bewitching ανατολή… Τι να σας πω, το ευχαριστήθηκα με την ψυχή μου. Δυο ώρες μετά εμφανίστηκε ένας τουρίστας, υποθέτω με το ίδιο σκεπτικό. Σηκώθηκα από τα γρασίδια που την είχα αράξει και έφυγα, προσφέροντας του σιωπηλά αυτό που χόρτασα..

Λέω από δω και στο εξής να το καθιερώσω! Μικρό το τίμημα, λίγες ώρες ύπνου - πρόβα θανάτου έλεγε ο Borjes, με τον Marquez μάλλον να συμφωνεί όπως είδατε από προηγούμενο post. Φαντάσου να έχεις ολόδικο σου τον πύργο του Aifel, αν και κάτι μου λέει πως στην πόλη του ερωτα τα πράγματα τη νύχτα είναι κάπως διαφορετικά…

E.

Brother Number One, Sihanouk & The Ballet Dancer

Διέσχισα το Laos προς το νότο περνώντας τα σύνορα με την Cambodia. Σε ένα από τα τελευταία μου λεωφορεία. Διπλα μου βρήκα έναν πανύψηλο πενηντάρη με μακριά μαλλιά, να πέφτουν άτακτα στους ωμους του, ψάθινο καπέλο με full-round γείσο. Το πρόσωπο του ορκιζόταν πως ήταν ξάδελφος του Marlon Brando. Το στυλ και η φωνή του το ίδιο, αν και “Aussi”. Πιάσαμε την κουβέντα, δεν είναι η πρώτη φορα που πηγαίνει στην Pnom Penh αλλα η δεκατη τεταρτη! Τον ρωτάω αν δουλεύει εκεί. “Filmmaker” μου λέει ανασηκώνοντας τη τσάντα που βρίσκεται στα πόδια του με περιεχόμενο τη γλυκιά Sony HDR-FX1. Ελπίζω να με δεχτεί στο γύρισμα τις προσεχεις ημερες… Όπως και νάχει θα βρεθούμε να μου δειξει’την τελευταία του ταινία. Δεν πρέπει να είναι πολύ γνωστός πάντως, James Ricketson.

Η Pnom Penh, όμορφη πόλη, σαν μινιατούρα της Bangkok, μάλλον της ωραιότερης πόλης στην N\A Asia. Πρόσφατος ο Pol Pot, όλοι έχουν μια σχετική ιστορία να διηγηθούν, αν και το όνομα είναι taboo εδώ για ευνόητους λόγους. Επισκέφθηκα το S21 και ρήγισσα. Αργότερα επηρεασμένος, μάλλον, έγραψα χωρίς να πολυσκέφτομαι:

Παράξενος ο κόσμος που ζούμε. Τόσο διαφορετικοί μα τόσο ίδιοι. Βλάκες και μη, να χορεύουμε όλοι μαζί το Waltz της Καταστροφής. Βλέπω και συνειδητοποιώ πράγματα και γίνομαι κυνικός. Προσοχή, φυλάξου! Όχι πεσιμιστής, χαζεύω τη ζωή με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, αλλα μονο για το άτομο. Ο Δαρβίνος είχε δίκιο, μονο που είχε δίκιο και για τους ανθρώπους, χωρίς να το ξέρει η να το παραδέχεται. Η συνείδηση δεν φαίνεται να κάνει τη διαφορα μένοντας παρθένα στα γκολ, έχοντας τόσα χρονια ιστορία στις κερκίδες να την γιουχάρουν. Τελικά είμαστε και εμείς ζώα αλλα με στυλ, αυτό θα το παραδεχτώ. Aγιε Bukowski είχες δίκιο! ΑΜΟΛHΣΤΕ ΤΑ EΝΣΤΙΚΤΑ!

Να με αμφισβητείται. Από τα ξένα,
E.

PS: Κατάφερα να βρω και να δω τα “Carandiru” και “Girl from Paris“.
PS2: Αν βρείτε στην Ελλάδα, απολαύστε Anma/Shiatsu mixed massage από τυφλούς! Χα! Pointing and laughing at you :-)
PS3: Έπιασα κουβέντα με έναν πλανόδιο μουσικό που κουβαλάει μια κιθάρα SilverHead με build-in 10άρι amp μέσα στο σκάφος!!!
PS4: iPod Νάνο 8GB: check.
PS5: Θυμάστε τον Lex (τον Αυστραλό βετεράνο ντε)? Βρεθήκαμε στο Vientiane και μου είπε πράγματα. Ιδέα δεν είχα πως η Australia συμμετείχε στον πόλεμο του Vietnam, δάκτυλο του υποτιθέμενου Domino Effect…
PS6: Οι Lao μας ονομάζουν “μακρυ-μυτηδες”. Κάποιος, μαθαίνοντας για την Ελληνική μου καταγωγή, υποστήριξε πως εμείς (οι Έλληνες) δώσαμε στους Ινδούς μεγάλες μύτες μέσω του M. Αλεξάνδρου.

Se Despide Un Genio

Eνα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά. Ο Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάσταση του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του:

«

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως να έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτά που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τα’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλο από ψηλά μόνο όταν τον βοηθάει να σηκωθεί.

Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησίμευαν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθάνω.

Να λες πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.

Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ ‘έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ ‘έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου’ δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.

Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ ‘έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει και άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα’ ήθελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.

Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, καν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγγνώμη», «συγχώρεσε με», «σε παρακαλώ». «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

»

Gabriel Garcia Marquez (Aπόδοση Βασίλης Τερζης) 

Overhang Is Better Than Hangover

No, that’s not me…

Vang Vieng. Aaax! Απαίσια πόλη, υπέροχα πέριξ! Όλα οφείλονται στα Limestone mountains που υψώνονται γύρω της και την αγκαλιάζουν. Ας μιλήσουμε όμως για το νέο μου ερωτα, το rock climbing - ΝΑΙ μαμά, πάλι έπρεπε να διαλέξω κάτι επικίνδυνο…

Έσπασα την παρθενια μου λοιπόν στο βουνό Phadeng των Limestone mountains λίγο έξω από τη πόλη. Το σκηνικό - καταπράσινα λιβάδια να γίνονται ακόμα πιο πράσινα από τη βροχή - ήταν μαγευτικό. Για μας η βροχή δεν αποτελούσε πρόβλημα αφού το ελαφρό overhang του βουνού κρατούσε εμάς και το βράχο στεγνούς. Έκανα τρία routes τα οποια έβγαλα όλα με την πρώτη (!) αν και το τελευταίο μου έβγαλε το λάδι (5a/22m, 5b/18m, 6a/18m - top rope). “Τα χρειάστηκα” την πρώτη φορα, αλλα αργότερα άρχισα να ξεπερνώ το φόβο μου! Τρελό addiction μου μυρίζεται… Σκέφτομαι να δοκιμάσω deep water soloing στο βόρειο Vietnam. Είδωμεν…

Τις προάλλες, όταν όλοι κοιμούνταν στις 05:30 το πρωί και εγώ έκοβα τσάρκες στη σκιά των γιγάντων, έπεσα πάνω σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι από την Australia που είχε την ίδια ιδέα (η παρόρμηση). Πιάσαμε τη κουβέντα και ο Lex άρχισε να μιλα για τη Malaria και, από δω το πήγαμε, από κει το πήγαμε, έμαθα πως είναι βετεράνος του Vietnam! Χα! Και γω διαβάζω το “If Η Die In A Combat Zone” του Tim Ο’Brien. Θα βρεθούμε στο Vientiane να μου μιλήσει για τις εμπειρίες του.

Κι αλλα συμβαίνουν, πολλά, αλλα βαριέμαι να σας τα γράφω… Επίσης, ξέρω πως έχω παραμελήσει το Google map αλλα… ;-) Έχει κανεις κέφι η τον συνεχίσει? Θα βρείτε τα πάντα για τη διαδρομή εδώ.

Ξέχασα κάτι? Eεε… nope. Later,
E.

Long Time, No See

(My)Self Portraits

Διαπιστώνω πως όσο ταξιδεύεις συναντάς κάποιες πόλεις που “κολλας” περπατώντας άσκοπα, αράζοντας εδώ και εκεί διαβάζοντας και συζητώντας. Μπορεί να είναι συγκυρία, αλλα όλες είναι μικρές, “περπατησιμες” και tourist-friendly. Προς το παρόν έχω συναντήσει τρεις: Pokhara (Nepal), Chiang Μάη (Thai) και Luang Prabang (Lao), με την τελευταία να με έχει σκλαβώσει με τα water mellon fruit shakes της!

Ναι λοιπόν, έχω περάσει εδώ και κoτζαμ μέρες τα σύνορα (Chiang Khong>Huang Xai>Pakbeng) και κατέβηκα το ποτάμι μέχρι Luang Prabang. Γνώρισα έναν Γάλλο ο οποιος δουλεύει σε επιτροπή έγκριση, η απόρριψης, χρηματοδότησης ταινιών (film budgeting evaluation) του Canal+. Μου εξήγησε όλη την διαδικασία και τα εκ των έσω μυστικά… Μαζί του γνώρισα και έναν χορτοφάγο ισραηλινό γιο πρέσβη με τον οποιο μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για λογοτεχνία και περιπέτεια (όχι όμως και για την περιπετειώδη λογοτεχνία, εκτος κι αν αυτή ακούει στο όνομα Robert Luis Stevenson!). Γίναμε άμεσα καλοί φίλοι και συμφωνήσαμε να ταξιδέψουμε μαζί σε Λαός και Cambodia.

Η πρώτη μας κοινή “αποστολή” ήταν να ποδηλατήσουμε 30km (και αλλα τόσα πίσω) μέσω ασφάλτου (και ανηφόρες) και… βροχής προς τον μεγαλύτερο καταρράκτη που έχω δει -live- στη ζωή μου, τον Kuang Si! Τα πετάξαμε και βουτήξαμε κολυμβώντας πίσω από την κουρτίνα που σχηματίζουν τα πεσόντα νερά. Super… μέχρι να κολυμπήσουμε έξω και να ανακαλύψουμε τις βδέλλες πάνω μας :-( Επιστρέψαμε.

Τη μεθεπομενη ξεκινήσαμε για ένα χωριο, στην άκρη του κόσμου, που αν και δεν βρίσκεται σε νησί, ο μονος τρόπος προσέγγισης είναι μέσω του ποταμού Nam ου. Λεωφορείο μέχρι το Nong Khiaw και ποτάμι μέχρι το Muang Ngoi Neua. Εκεί ανακαλύψαμε πως μιας και η γη είναι σφαίρα -σχεδόν-, δεν έχει άκρες (άρα ούτε και άκρη του κόσμου) επομένως βρήκαμε έναν ντόπιο οδηγό και αποφασίσαμε να φύγουμε μερικές μέρες διανύοντας απόσταση περπατώντας εκεί που δεν υπάρχουν δρόμοι και μονοπάτια (μονο η machette του οδηγού), στο στο B.fong (Kamu), το πιο απόμερο μέρος που έχω επισκεφθεί μέχρι σήμερα (περισσότερο και απ’τά χωρια των Himalaya)!

Η διαδρομή (ίσως καλύτερα ανάβαση) ήταν κόλαση - μασέτες, τεραστια -fearless- ζουζούνια, κλαδιά να σου κόβουν τα πόδια, βροχή, οι γνωστες βδέλλες να σε ξεζουμίζουν σε κάθε σου βήμα ακόμα και αν τρέχεις σαν λαθρομετανάστης που πέρασε τα σύνορα της Βιρμανίας, να γλιστράς σε κάθε σου βήμα και να κυλιέσαι μεσ’τις λάσπες. Με μια λέξη? Lovely!!! Τέτοια θέλω. Φτάνεις στο χωριο που δεν έχει βεβαια κάπου να μείνεις. Ένας χωρικός προτείνει να μείνεις σπίτι του. Ρωτάς με νοήματα που θα βρείς κάτι να φας. Κολοκύθα με ρύζι και αυγά γιατί δεν μπορούσαν να πιάσουν το κοτόπουλο.

Τι να σας πω, το έχω ήδη ερωτευτεί το Λαός και ακόμα δεν έχω δει τίποτα. A, ξέχασα να αναφέρω πως το 80% της χώρας είναι ζούγκλα!!!

Έφυγα Viang Vieng για rock climbing. Till then,

E.

PS: Ενόσω στον Mekong ακούγοντας “Strange Color Blue”, Madrugada, το mp3-ο-φωνο μου yok. Του έκανα CPR αλλα τίποτα. Ipod?

“Adventure Travel” or “Do Everything You Can To Risk Your Life”

“Men Wanted: For hazardous journey. Small wages, bitter cold, long months of complete darkness, constant danger, safe return doubtful. Honour and recognition in case of success.” – Sir Ernest Shackleton on “The Times” expedition advertisement of the time.

Χαζεύω όλο αυτό τον καιρό πράγματα στο μπλιμπλικι για το… “αντισυμβατικό” και adventurous ταξίδι - και καθημερινή ζωή - και έχω συναντήσει κάποια ενδιαφέρον πράγματα-λέξεις-ορους τα οποια θα πετάξω στο χαρτί, εδώ λίγο πιο κάτω, randomly, well for fun! Μπορείτε να βρείτε τα πάντα και να εμβαθύνετε στο site των site (στο “Wikipedia“, ντε!).

bicycle touring, disaster tourism, ecotourism, extreme tourism, flashpacking, geocaching, ghetto tourism, safari, literary tourism, spiritual journey, music tourism, naked hiking, sustainable tourism, ultralight backpacking, urban exploration, salto del pastor (& “Salto del Enamorando” για τους ρομαντικούς ;-), volunteer vacation, mountaineering, parkour, ice diving, caving, hobo, bum, flaneur, vagabonding, jungle tourism, jungle education, powered parachutes, parahawking, free independent traveler, river trekking, social photography, zip-lining, storm hunter, sky diving, base jumping, psicobloc

Njoy,
E.

PS: Αν και trigger happy, τσέκαρε το ComeBackAlive και το NG Adventure.

The Art Of Being A Lonely Wolf

Θυμάστε το “Sad News” post? Μια-δυο μέρες πριν, ο Κωνσταντίνος αποφάσισε οριστικά την επιστροφή του στην Ελλάδα. Αυθημερόν, έκλεισε εισιτήριο και αποχαιρετηθήκαμε χωρίς φανφάρες και συναισθηματικά πυροτεχνήματα. Έτσι λοιπόν από τότε (16/05/08) συνεχίζω το ταξίδι μονος, όπως όταν ξεκίνησε, δυο χρονια πριν, στο μυαλό μου…

Τα λέμε στην Ελλάδα man,
E.

PS: Η αργοπορία της ανακοίνωσης οφείλεται σε ευγενική παράκληση του K.

I’m Sorry, Couldn’t Find Batman!

Αποχαιρέτησα -in grief- τη Suladda και το Pai, ανέβηκα στο jeep και ξεκίνησα για το άγνωστο! Τελικά βρέθηκε τρελός να μοιραστεί το κόστος μαζί μου αλλα ακύρωσε την τελευταία στιγμή επομένως ήμουν μονος. Το χωριο των Lahu (Burmese Hill Tribe) στα σύνορα με τη Βιρμανία είναι χτισμένο στους καταπράσινους πρόποδες του βουνού που θα ανεβούμε, μονο και μονο για να ξανακατεβούμε αύριο.

Τη πρώτη μέρα έμαθα πως κατεβαίνεις (abseiling) το σχοινί με τη χρήση stoppers. Εύκολο. Κάναμε τις άσκησης δένοντας τον εξοπλισμό (κυρίως Petzl) σε δέντρα μέσα στο χωριο, με τους Lahu να σχηματίζουν κύκλο γύρω μας. Επίσης δέσαμε, σε δυο απομακρυσμένους κορμούς δένδρων μέσα στο χωριο, ορειβατικό σχοινί και ο Noui προσπάθησε να μου μάθει πως να ισορροπώ σ’αυτό. Δεν έκανα περισσότερα από ένα-δυο μετρα… Έχω πωρωθεί για τα καλά για αναρρίχηση! Τους έπρηξα στις ερωτήσεις τους οδηγούς μου, τον Noui και το Fatty. Το βραδυ μαγειρέψαμε, όλο το χωριο μαζί, ο καθένας με τη σειρά του να μου λέει την ιστορία της ζωής του με νοήματα. Φάγαμε και ήπιαμε whiskey που φέραμε σήμερα από την πόλη. Αργότερα και ημιμεθισμενος βρήκα το δρομο μου προς το στάβλο, πατώντας πρώτα ξυπόλητος σε όλα τα βουνά απορριμμάτων των βοοειδών, όπου οι Lahu έχουν ένα μεγάλο βαρέλι για μπάνιο. Μοιράστηκα την εμπειρία με ένα τσούρμο μωρά αγελαδακια να μπλέκονται στα πόδια μου.

Ξύπνησα τα χαράματα με τις πρώτες ακτίνες του ηλιου, όταν δεκάδες κοκόρια σε ολόκληρη τη κοιλάδα άρχισαν να ουρλιάζουν ανακοινώνοντας το ένα στο άλλο αλλα και στον υπόλοιπο κόσμο την περίτρανη αλήθεια, άλλη μια μέρα, ο κύκλος της σαμσάρα συνεχίζεται, ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Ώχου! Την ξαναπέφτω. Ξυπνήσαμε μετά από λίγες ώρες, πήραμε πρωινό. Όλο το χωριο ήταν ήδη στο πόδι, με γριές να τριγυρίζουν topless (!), ξυρισμένο κεφάλι και μακριά κοτσίδα. Τέσσερις-πέντε Lahu φορτώθηκαν τον εξοπλισμό -θυμήθηκα τα Himalaya, σαν ζώα για φόρτωμα που δε νιώθαμε καλά χωρίς φορτίο- και ξεκινήσαμε προς το βουνό μέσα από τη πυκνή βλάστηση.

“Υπήρχαν υπέροχα φυσικά πάρκα με γαλήνιες βελανιδιές, γεμάτες χρυσαφι και πράσινο αργά το απόγευμα και με πολλά αγρια λουλούδια. Κάποια στιγμή είδαμε ένα ελαφάκι να στέκεται σε μια τούφα χορταριού, κοιτάζοντας μας με έκπληξη. Κατεβήκαμε άπ’αυτο το λιβάδι κάτω βαθιά σένα κοκκινοδασος και μετά πάλι πάνω. Τόσο απότομα πάλι, που βρίζαμε και ιδρώναμε στη σκόνη. Έτσι είναι τα μονοπάτια: επιπλέεις σ’ένα σαιξπηρικό παράδεισο και περιμένεις να δεις νύμφες και φαύνους με φλογέρες, μετά ξαφνικά παλεύεις κάτω από ένα κολασμένο καυτό να σε ψήνει ήλιο με τη σκόνη και τις τσουκνίδες και τις δηλητηριώδεις βελανιδιές… ακριβώς όπως στη ζωή.”, Jack Kerouac - The Dharma Bums, 1958

Φανταστικά τον τριαντάχρονο Werner να τριγυρνάει στις ζούγκλες τις Λατινικής Αμερικής με την κλεμμένη του camera γυρίζοντας το “Aguirre, der Zorn Gottes”, (1972).

Φτάσαμε μετά από ώρα. Οι Λάχου βάλθηκαν να κόβουν κορμούς μπαμπού, φτιάχνοντας οτιδήποτε με τις machete, τραπέζια, ποτήρια, σκευη… “Κάνουν τα πάντα με μπαμπού” μονολόγησα. “Όχι και τα παιδιά τους” απάντησε ο Fatty. Γελάσαμε. Αφού φάγαμε (και σκίουρους που οι Lahu σκότωσαν με σφενδόνα ανεβαίνοντας, η γεύση είναι μεταξύ κοτόπουλου και ορτυκιού), δέσαμε τον εξοπλισμό και μετά τις ασκήσεις single rope technique για ανάβαση (extending) πήγαμε για το real thing, μερικές εκατονδάδες μετρα παρακάτω.

Είδες την photo σε προηγούμενο μου post, ε? Φτάνοντας στον “πυθμένα”, ξάπλωσα στο χώμα μη μπορώντας να σταθώ στα πόδια μου από το μούδιασμα. Το σχοινί “κόβει” τις αρτηρίες στα πόδια μη αφήνοντας το αίμα να κυκλοφορήσει. Όλα ήταν εντάξει μετά από πέντε λεπτά. Εξερευνήσαμε τη σπηλιά και το δασος για μιση ώρα περίπου. No words… Διασχίσαμε τη λαγούνα και περάσαμε στην άλλη πλευρά όπου το τοίχωμα της σπηλιάς είναι κατάλληλο για single rope technique. Τρελός ιδρώτας. Φτάσαμε πάνω, κοίταξα πάλι κάτω. -PAUSE- Λύσαμε τον εξοπλισμό και κατεβήκαμε στο χωριο για την επιστροφή. Τους αποχαιρέτησα όλους. Φτάσαμε στο Chiang Mai τα μεσάνυχτα.

Σήμερα θα την αράξω με τους νέους μου φίλους, τον Harold (τον αμερικανο, ντε!) και τον Adam. Ο Harold σήμερα μου χάρισε μια μπλούζα που αγόρασε σε ένα από τα ταξίδια του στο Mexico και ένα πακέτο beef jerky για έκτακτη ανάγκη. Cool!

Αύριο την κάνω για σύνορα Λαός. Τα λέμε λοιπόν!
E.

PS: Go to Google home page: Anniversary of the first ascent of Mount Everest!
PS2: Το νέο βιβλίο που ξεκίνησα είναι το “Brother Number One, A Political Biography of Pol Pot” tou David P. Chandler. Σκίζει!
PS3: Δες το “The Killing Fields”, (1984) - Roland Joffé

It’s Almodóvar This Time!

Η Suladda ποζάρει κόντρα στο μουσαμά του τοίχου της φορώντας ένα από τα ρούχα που σχεδιάζει.

Suladda: 30χρονη Ταϊλάνδη, απόφοιτη Dramatic Arts, ταξίδεψε με ότι τρόπο βρήκε (δύσκολο εγχείρημα για ασιάτη), έγραψε σενάρια, sitcoms, έκδωσε τρία βιβλία της (νουβέλες), άρχισε να σχεδιάζει δικά της ρούχα με στοιχεια από τις Hill Tribes της περιοχής του χωριου Pai στο οποιο αποφάσισε μια μέρα να μείνει (είναι από την Bangkok) μετά από ένα διάστημα που πέρασε πουλώντας ρούχα στο δρόμο. Ανακάλυψε το internet, έστησε on-line shop, σταμάτησε να πουλάει στο δρόμο, ανακάλυψε και το eBay! Τώρα πια εργάζεται από το κατάφωτο και μεσ’τή φύση σπίτι της, δεχόμενη παραγγελιες από το δυτικό πελατολόγιο της. Χτίζει το δικό της σπίτι στην περιοχή.

Αλλιώς? Όταν το κοριτσάκι με τα σπίρτα συνάντησε τον Richard Branson.

Το σπίτι είναι τόσο όμορφο, νιώθω πως θα μπορούσα να μείνω ριζωμένος στον καναπέ που με φιλοξενεί και να γράφω και να σκέφτομαι, να σκέφτομαι και να γράφω… Με το που πιάνουμε δε τη πάρλα, μας παίρνει η νύχτα μιας και, cinema buff και η ίδια, με “νιώθει” και με “πονάει” :-) Απίστευτη.

Με το που φτάσαμε στο σπίτι της, χτυπάει το κινητό της. Είναι η φίλη της η Lalita, θα περάσει για λίγο. Χτυπάει η πόρτα, ανοίγει και ξεπροβάλλει μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ (τέσσερις-πέντε φορες εγώ μαζί) πενηντάχρονη transexual από το Israel, λευκα σγουρά μαλλιά, πελώρια βυζιά, μπλε electric νύχια και φωνή σαν του John Τραβόλτα. “It’s definitely a she”, με καθησυχάζει η Suladda αργότερα. Τη συμπάθησα.

Το βραδυ που ξάπλωσα με φαντάστηκα συνένοχο σε σκηνή από ταινία του Almodóvar, έστω “Kika” (1993), γεγονός το οποιο με τη σειρά του με έκανε να νιώσω πως υποδύομαι ρολο σε ταινία του John Waters, έστω “Ping Flamingos” (1972) - υποθέτω πιθανό αν το δεις αναχρονιστικά.

Όπως και να έχει, η Thai κουζίνα συνεχίζει να με συναρπάζει… A ρε, να με βλέπατε τώρα! Καθισμένος σε ένα μικρό καρεκλάκι μπροστά στο laptop - της -, να ακουμπάει πάνω στο εξίσου μικρό, ξύλινο τραπεζάκι, μπροστά σε ένα δυσανάλογα μεγάλο, ανοιχτό παράθυρο με μια αβυσσαλέα φύση (μπανανιές, μπαμπού και αλλα εξωτικά φυτά που ο φίλος μου ο Νίκος M. δεν τολμάει να κατονομάσει!) στο ένα μετρο από το δόξα πατρί μου έτοιμη να με κατασπαράξει. I like it.

E.

PS: Επισκέψου το site της http://hemponthehill.com/
PS2: Η συμβουλή της για το cinema: doing’t quit your day job!
PS3: Μου ήρθε όταν ξύπνησα αλλα ξέρω πως είναι αλήθεια: Ο Νίκος M. είναι ο Τζάφι του “Οι Αλήτες του Ντάρμα”!

Full On!

Νέο κεφαλαιο! Chiang Mai, B. Thailand, οι τελευταίες τρεις μέρες.

Έφτασα με τρένο στο σταθμό, οι ορδές των tuk tuk να κρέμονται από τα Baht μου. Το λεωφορείο να αργεί.  Ξεκίνησα να περπατάω. Τελικά δεν ήταν μακριά, έφτασα τα τοίχη της παλιάς πόλης μετά από μια ώρα, ακολουθώντας το μεγάλο, κεντρικό δρόμο. Aρχισα να  ψάχνω που να μείνω. Κατέληξα σε ένα μικρό, ήσυχο και φθηνό (150B) Guest House με αγενεις οικοδεσπότες. Ανεβαίνοντας στον δεύτεροόροφο στο δωμάτιο μου σχεδόν σκόνταψα σε ένα βιβλίο - Jack Kerouac, “Οι  Αλήτες του Ντάρμα” (εκδόσεις ΑΊΟΛΟΣ), Ελληνική έκδοση!!! Μου έφτιαξε τη διάθεση.

(Τα παρακάτω είναι ψέματα)

Αργότερα γνώρισα έναν 40άρη (σχεδόν με τον ίδιο τρόπο όπως και με το βιβλίο!) από το Σαν Francisco που μόλις ξεπέρασε μια φοβερή καρκίνο-ιστορία, όπως έμαθα αργότερα. Ενδιαφέρον τύπος, άπ’αυτους που μπορείς να πεις πως έχουν φάει τη ζωή με το κουταλάκι, σαν χαρακτήρας από cinema του Scorsese. He’s been places, you know? Η αδερφή του ζει στα σύνορα με το Μεξικό κλείνοντας μεγάλες συμφωνίες διακίνησης κοκαΐνης. Μου είπε πως οι πορτορικανοί είναι οι χειρότεροι. Υποσχέθηκα να προσέχω.

Την επομενη τη ξεκινήσαμε μαζί αποφασισμένοι να επισκεφτούμε κάποιο από τα τριγύρω χωρια με οτοστοπ. Τα καταφέραμε, ήταν υπέροχα. Καταρράχτες και χαμένοι βουδιστικοί ναοί. Ο αμερικανος ήξερε το θρησκευτικό… πρωτόκολλο και μου έμαθε ένα-δυο cool πραγματα. Μου μίλησε και για πολλές άλλες ιστορίες όπως και για μια όπου παρα λίγο να χάσει τη ζωή του. Το βραδυ φάγαμε μαζί, στο τέλος πλήρωσε για όλα!

Anyway, σήμερα είπα να μείνω μονος μου, να σκεφτώ, να γράψω και να διαβάσω το βιβλίο μου. Ψάχνω επίσης και για άλλο ένα τρελό να κάνω rappelling στο Spirit Cave (photo) κοντά στα σύνορα με την Βιρμανία, χαμένο μέσα στη ζούγκλα πάνω από έναν καταυλισμό μιας φυλής που πιστεύει πως είναι στοιχειωμένο. Το καλύτερο? Δεν θα το βρείτε στους οδηγούς! Δεν χρεάζεται να σας πω τι σημαίνει αυτό. Το άνοιγμα είναι δυο γήπεδα ποδοσφαίρου, το βάθος 200m. Η κατάβαση διαρκεί περίπου πέντε ώρες, αφού τα επίπεδα οξυγόνου δεν είναι τα επιθυμητά… A, έχεις και νυχτερίδες για παρέα, πράγμα που σημαίνει πως μπορεί να ανακαλύψω τυχαία το κρησφύγετο του αγαπημένου μου ήρωα! Στον πυθμένα βρίσκεται το Untouched Forest ηλικίας εκατομμυρίων ετών. Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν πάει εκεί, μη με ρωτάτε ;-)

Θα κάνω δυο μέρες εκπαίδευση, βεβαια πρώτα, σε τεχνικές κατακόρυφης αναρρίχησης (πρέπει να το ξανά ανεβώ μετά!), σενάρια διάσωσης και τα ρέστα…

Ελπίζω να βρω κάποιον να μοιραστεί το κόστος…
E.

PS: Σας έχω μιλήσει για τον Herzog, e?