Us, The Decision Makers

Jump to Comments

 

Τις τελευταίες μέρες, μετά από τρεις περίπου εβδομάδες, είπαμε να κάνουμε μια ανασκόπηση του ταξιδιού μας μέχρι σήμερα. Συνειδητοποιήσαμε κάποια πράγματα και πήραμε αρκετές αποφάσεις που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

A thing or two about LP & other guides

Αναμφισβήτητα, εκτιμάς περισσότερο κάτι για το οποιο έχεις έστω και τις στοιχειώδης γνώσεις. Οι οδηγοί μπορούν να σου προσφέρουν αυτή τη γνώση, η τουλάχιστον κάποια από αυτή τη γνώση. Βεβαια, μπορεί κανεις a priori να βρει τα πάντα στο internet. Συγκεκριμένα, οι οδηγοί Lonely Planet (LP) αποτελούν βίβλο για τον ανεξάρτητο τουρίστα. Όλοι έχουν από μια κόπια. Όλοι ΈΧΟΥΜΕ από μια κόπια. Κλωνοποιημένα δυτικά ανθρωπάκια πηγαίνουν στα ίδια hot spot, στα ίδια εστιατόρια, στα ίδια hostel… Η λύση, το αυθεντικό υποκατάστατο, η λειτουργική εναλλακτική, είναι η επιδίωξη στενής επαφής με τους ντόπιους σε συνδυασμό με την αποδοχή κάθε απροοπτου ως ευκαιρία και όχι ως show stopper. Ταξίδι δεν είναι το τσεκάρισμα αξιοθέατων σε λίστα, αλλα η βίωση δυνατών εμπειριών, η γνωριμία με πρωτόγνωρους για σένα πολιτισμούς και το δέσιμο με νέα πρόσωπα. Συμπέρασμα? Δεν ξέρω για ποσο ακόμα θα κουβαλάω το LP μου…

Versatility is everything

Το έχω αναφέρει και σε προηγούμενο post, αλλα το θεωρώ ιδιαιτερα σημαντικό. KISS: Keep It Simple Stupid! Δεν χρειάζεσαι 80άρι backpack. Αρκεί ένα 40άρι και ίσως ένα daypack, ανάλογα με τον extra εξοπλισμό σου. Εγώ για παράδειγμα κουβαλάω συνεχώς πάνω μου την Nikon D80, επομένως έχω ανάγκη και από μια μικρότερη τσάντα. Για τριτοκοσμικές χώρες πάρε τα αρχικά και αγοράζεις τα υπόλοιπα καθώς προχωράς. Γενικά, το thumb rule λέει πως σε όσο ποιο ανεπτυγμένες χώρες ταξιδεύεις, τόσο μεγαλύτερη βαλίτσα χρειάζεσαι. Για παράδειγμα, όταν άφησα τη Μυτιλήνη για να περάσω τις δυο τελευταίες μου εβδομάδες στην πρωτεύουσα, πήρα μια βαλίτσα για την Αθηνα και ένα backpack για το γύρο του κόσμου. Μάντεψε τι ήταν βαρύτερο… Αλλα και πάλι, στο Kathmandu σκοπεύω να αλλάξω το backpack μου με κάτι πολύ μικρότερο.

Thinking goals, not places

Μην έχεις προσχεδιασμένο itinerary, ως σειρά πόλεων. Δεν υπάρχει νόημα σε κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον μη μένεις μονο εκεί. OK δε λέω, κάποιοι σταθμοί είναι larger than life ;-) Η πραγματική ουσία όμως είναι στους στόχους. Ένας στόχος μπορεί να είναι γεωγραφικά πολύ ποιο προσαρμόσιμος (στις ανέφικτες αναποδιές) και ευέλικτος. Το ταξίδι είναι ποιο ενδιαφέρον έτσι. Γνωρίζεις κάποιον, τον γουστάρεις και ταξιδεύεις για λίγο μαζί του. Χωρίς να νοιάζεσαι για το που θα ξυπνήσεις αύριο. Αλλάζεις το itinerary σου χωρίς να χάνεις την άκρη του – δικού σου – νήματος. Only drawback? Χρειάζεσαι χρόνο…

More is less

Τι είναι καλύτερο? 10 δυνατές εμπειρίες σε 20 χώρες η 20 δυνατές εμπειρίες σε 10? Αποφασίσαμε να αφήσουμε το Myanmar, αρκετά προβληματικό ως προς την οργάνωση εισόδου από την Ταϊλάνδη (comment for more info on that one), για να δώσουμε περισσότερο χρόνο στην Ινδοκίνα. Έτσι για να πάρετε μια μικρή ιδέα του τι μέλει γενέσθαι: Αύριο λέω να κάνω τον τουρίστα για λίγες ώρες. Φεύγω για Taj Mahal. Την ίδια μέρα αφήνω την Agra για το Varanasi. Μετά λέω να χαθώ για κάποιες μέρες σε κάποιο Ashram στην Pokhara του Nepal και στη συνεχεια με μηχανή στο Annapurna Range. Αυτά για τις επόμενες 2-3 εβδομάδες. 

Ίδωμεν!
E.

PS: Couch Surfing is really working!

5 Comments

Filed under Equipment, Itinerary, People

Tags: goal, guides, less is more, Lonely Planet, versatility