Paris By Night

Jump to Comments

Είμαι Seam Reap για το μεγαλειώδες Angkor “Campus”. Όλα πέραν των προσδοκιών μου, αλλα… πολύς κόσμος… ξέρω, γί’αυτό τα λένε αξιοθέατα. Ρε παιδί μου, δεν έχεις ποτε αυτό το “να’μουν” τώρα μονος μου? Το μνημείο, εγώ και η σιωπή. Aντε και κάνα πουλάκι να τιτιβίζει…

E λοιπόν, μου ήρθε χτες το βραδυ και το πραγματοποίησα σήμερα το πρωί. Κίνησα για το Ta Prohm, το αγαπημένο μου στην περιοχή, στις 04:00 τα χαράματα, πoια χαράματα δηλαδή, πίσσα σκοτάδι ήταν έξω… Έφτασα στο hot-spot κατά τις 04:30. Ναι, σωστά μάντεψες, ήμουν μονος! Μονος με το μνημείο που τυχερός είσαι αν βρείς χώρο να περπατήσεις χωρίς να πατήσεις κάνα γιαπωνέζο με τεραστια camera κατά τη διάρκεια της μέρας!

Έγινε το έλα να δεις! Σκαρφάλωμα στα απαγορευμένα ερείπια, σφυρίγματα με τα τριγύρω πουλια, μια bewitching ανατολή… Τι να σας πω, το ευχαριστήθηκα με την ψυχή μου. Δυο ώρες μετά εμφανίστηκε ένας τουρίστας, υποθέτω με το ίδιο σκεπτικό. Σηκώθηκα από τα γρασίδια που την είχα αράξει και έφυγα, προσφέροντας του σιωπηλά αυτό που χόρτασα..

Λέω από δω και στο εξής να το καθιερώσω! Μικρό το τίμημα, λίγες ώρες ύπνου – πρόβα θανάτου έλεγε ο Borjes, με τον Marquez μάλλον να συμφωνεί όπως είδατε από προηγούμενο post. Φαντάσου να έχεις ολόδικο σου τον πύργο του Aifel, αν και κάτι μου λέει πως στην πόλη του ερωτα τα πράγματα τη νύχτα είναι κάπως διαφορετικά…

E.

8 Comments

Filed under People

Tags: Aifel, Angkor Wat, Borjes, Marquez, Paris, Siem Reap